default_mobilelogo




Mijn naam is Pierre Wiericx (bijnaam: DunPirrus), geboren in de Westrand in Roosendaal, net Abraham gezien en getrouwd met Anja. Ik werk als Senior Adviseur End User Services bij de ‘vereniging waarvan je je lidmaatschap in Nederland niet op kunt zeggen’. Ik reis voor mijn werk door het hele land door en zit dus, net zoals Guus en Ed het omschrijven, nogal eens op mijn r**t.

Fietsen was al op jonge leeftijd mijn ding: Vanaf een jaar of tien hielp ik mijn vader bij klusjes en van de centjes die ik kreeg, werd bij de fietsenmaker op de Hulsdonksestraat het eerste kromme stuur gekocht. Pa ontdeed een oude fiets van onnodige onderdelen en toverde met een lik verf en het nieuwe stuur het oude barrel om tot mijn eerste racefiets. Samen met m’n vrienden maakten we toen kleine tochtjes in de omgeving van Roosendaal. Het salaris van mijn eerste weekendbaantje als bezorgbakker ging niet op aan uitgaan maar werd gespaard, tot ik na de Tour de France van 1980 die Joop Zoetemelk won een replica van ‘zijn’ fiets kon kopen. De maanden ervoor had ik natuurlijk al regelmatig de ramen van de etalage bij Will Rullens in Wouw onder gekwijld.

Het werk bracht mij steeds vaker verder van huis en ook voor diverse studies die ik moest gaan volgen is er een aantal jaren minder, zeg maar niet gefietst.  De peperdure Carrera die ik toen onder mijn kont had moeten voelen, is in die periode voor veel te weinig naar een blije nieuwe eigenaar gegaan. Tot wij eind 2011 slecht gezondheid-nieuws kregen. Ik keek in die periode liggend in de bank over 'mijn eigen Mont Ventoux' naar het wielrennen en deed de belofte dat als we die kloteziekte mochten overwinnen, ik naar de top van de Mont Ventoux zou klimmen. Gelukkig mocht ik die belofte inlossen.

Ik pakte het fietsen enthousiaster op dan ooit tevoren, zowel op de weg als in de winter op de mountainbike bij De Kaaimannen. Sinds het najaar van 2012 klim ik, inmiddels 10 kilo lichter, weer met grote regelmaat enthousiast op het zadel om te trainen, een toertocht te rijden of een hoogtestage in Spanje of Mallorca te rijden. Elk jaar in september reis ik nog altijd naar Zuid-Frankrijk om de Ventoux te beklimmen voor KWF.  In de afgelopen 5 jaren ben ik totaal zo’n 17x vanuit verschillende kanten naar de top gereden en ik ben twee keer lid van Les Cinglé du Ventoux. Vrij vertaald is dit de Club van Malloten van de Ventoux, die hem 3x op één dag langs verschillende kanten beklommen hebben. Ik vind dat ik daar beslist bij hoor en om daar zeker van te zijn heb ik het nog maar een keer gedaan. Als je kijkt wat mensen die dat klote-bericht krijgen doormaken, stelt een dagje (getraind) afzien helemaal niks voor. Hoe zot kun je doen als je gewoon gezond mag zijn?, zeg ik dan maar ;-)

Mijn uitdaging voor 2017 gaat een heel mooi avontuur worden: Samen met een drietal fietsvrienden (geen Kaaimannen, maar wie weet) willen we een keer wat anders doen. Het idee is geboren om van 2 t/m 11 september 2017 in 10 etappes op de racefiets vanuit Roosendaal naar Bedoïn te rijden en op 11 september te eindigen op de top van de Mont Ventoux. Elk teamlid met zijn eigen motivatie, ik rijd hem voor mijn vader, die ik helaas eind 2016 aan dezelfde K-ziekte verloren heb.

Fietsen bij De Kaaimannen is sportief, uitdagend maar vooral ook gezellig! Na inspanning, ontspanning is niet voor niets de slogan die De Kaaimannen uitdragen. Binnen de vereniging houd ik me bezig met de website, zijdelings onze Facebookpagina en help ik mee als ‘vast’ commissielid bij de organisatie van onze City Mountainbike toertocht. Leuk om te doen binnen een leuke club mensen, ik zeg: Rijd een keer met ons mee, proef de sportiviteit en gezelligheid en sluit je aan!

 

Terug 

Met dank aan onze sponsoren en vrienden:

Shirtsponsoren:



Vrienden van De Kaaimannen: